Η ντροπή είναι κυριολεκτικά σαν την αρρώστια, αν μείναι χωρίς θεραπεία. Δηλητηριάζει τον άνθρωπο και εξαπλώνεται όπως η φωτιά. Χρειάζεται να είμαστε πολύ υπεύθυνοι σε σχέση με την ντροπή αν θέλουμε συνειδητά ή ασυνείδητα να τη μεταδώσουμε στα παιδιά μας, στο σύντροφό μας, στους φίλους μας, στην οικογένειά μας, στους συνεργάτες μας, στον ξένο που έχει το περίπτερο στη γειτονιά μας και οποιονδήποτε ερχόμαστε σε επαφή.
Η ντροπή λέει “είμαι ένα λάθος”, αντί “έκανα ένα λάθος”. Λέει “είμαι μια αποτυχία”, αντί “απέτυχα σε αυτό”. Λέει “είμαι εγωιστής”, αντί “έχω ανάγκες που χρειάζεται να τις ακούσω”. Λέει “δεν είμαι αρκετά καλός/ή”, αντί “μαθαίνω πώς να γίνω καλύτερος/η”. Λέει “κάτι δεν πάει καλά με μένα”, αντί “δυσκολεύομαι να κάνω πραγματικότητα αυτή την προσδοκία”.
Νομίζω ότι μπορούμε να αποκτήσουμε μεγαλύτερη γνώση για την ντροπή που βιώνουμε, από τον τρόπο που τη μεταδίδουμε στους άλλους. Μπορεί να πιάσουμε τον εαυτό μας να λέει “τι πάει λάθος με μένα:” όταν για παράδειγμα ο σύντροφός μας ή το παιδί μας δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μας. Μπορεί να πούμε “δε μου αρέσεις ως άνθρωπος” αντί “δε μου αρέσει αυτό που έκανες ή είπες”.
Το να νιώθεις ντροπή για σένα ή για τους άλλους πάνε μαζί. Μπορεί να μετασχηματίσει την ανάπτυξή μας και την ποιότητα των σχέσεών μας με τους άλλους όταν επενδύουμε στη δουλειά με τη δική μας ντροπή.
