Η επιθυμία να ευχαρισούμε τους άλλους φανερώνει ότι νοιαζόμαστε γι’αυτούς και ότι δεν είμαστε προσκολλημένοι στον εαυτό μας. Όμως υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην ευπιθυμία να ευχαριστούμε τους άλλους για δική τους χάρη και στην ανάγκη να τους ευχαριστούμε για να ικανοποιήσουμε μια δική μας κρυμμένη ανάγκη. Η ανάκγη μας αυτή δεν αποτελεί ένδειξη αλτρουϊσμού, αλλά συχνά είναι ένας τρόπος χειρισμού των άλλων, προκειμένου να βιώσουμε εμείς ευχαρίστηση.
Αυτή η ανάγκη προέρχεται συνήθως από χαμηλή αυτοεκτίμηση και από τη μη αποδοχή του εαυτού μας όπως ακριβώς είμαστε. Πρόκειται για κατάλοιπο της παιδικής ηλικίας στη φάση που το παιδί εξαρτιόταν από τη γνώμη και την κρίση των ενηλίκων. Οι ενήλικες έχουν τη δυνατότητα να τιμωρούν το παιδί απορρίπτοντάς το με αποτέλεσμα να του δημιουργούν συναισθήματα αυτο-απόρριψης και ενοχής.
Πώς απελευθερώνεται κάποιος από αυτά τα παλιά μοτίβα συπεριφοράς;
- Αναγνωρίζω την ύπαρξη αυτού του μοτίβου συμπεριφοράς. Αυτό θα βοηθήσει να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας εμπειρίες από το σπίτι ή το σχολείο και να βρούμε περιστατικά στα οποία συνέβη αυτό. Με αυτό τον τρόπο θα αντιληφθούμε με πιο παραγωγικό τρόπο την τωρινή μας συμπεριφορά και την παράλογη φύση της.
- Ξεκινώ να ανταμοίβω τον εαυτό μου. Συνήθως, άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση τιμωρούν τον εαυτό τους όποτε νομίζουν ότι δεν τα καταφέρνουν με βάση αυτό που ανέμεναν. Έτσι, μένουν με το αίσθημα της ματαίωσης. Αν μάθω να επαινώ τον εαυτό μου όταν τα πράγματα “πάνε καλά”, τότε θα μπω στη διαδικασία να αποκτήσω την αίσθηση ενός “πετυχημένου εαυτού”, αντί για τον αποτυχημένο που πιστεύω ότι είμαι μέχρι τώρα.
- Έχω πιο ρεαλιστικές προσδοκίες από τον εαυτό μου. Αυτό σημαίνει ότι όπως από τον υπολογιστή μου δεν περιμένω να τα κάνει όλα και ξέρω ότι οι δυνατότητές του δεν είναι απεριόριστες, το ίδιο συμβαίνει και με τον εαυτό μου. Προσπαθώ λοιπόν να είμαι ρεαλιστικός μαζί του όπως και με τον υπολογιστή μου.
